Posts tonen met het label eierstokken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label eierstokken. Alle posts tonen

donderdag 9 april 2015

Help! Ik word dikker! Voor de helft dan...

Er is iets lastigs aan de hand. Ik word steeds dikker.

Op zich niet zo erg, ik kon wel wat hebben. Maar het loopt een beetje de spuigaten uit. Het vervelende er van vind ik vooral, dat er veel externe oorzaken zijn. En zo niet, dan zeg ik dat toch, want anders moet ik de schuld bij mezelf zoeken. En daar heb ik niet zoveel zin in.

Ik ben natuurlijk alweer anderhalf jaar gestopt met roken. Heel erg gezond en fijn, maar niet goed voor de lijn.

Voor de ziekte van Crohn heb ik een flinke prednison-kuur gevolgd, waardoor ik enorm veel vocht vast houd. Beter voor mijn gewrichten, maar niet voor mijn gewicht.

Om borstkanker tegen te gaan, ben ik in de overgang gebracht. Natuurlijk nog versterkt door het feit dat ik geen eierstokken meer heb. Prima voor mijn toekomst, maar niet voor mijn omvang.

Al met al ben ik in anderhalf jaar tijd, vijftien kilo zwaarder geworden.

En daarom heb ik plotseling een nieuw probleem. Je hebt vrouwen die geleidelijk over hun hele lijf aankomen. Maar er zijn ook vrouwen bij wie het nieuwe vet vooral op heupen, billen en borsten gaan zitten. En dat ben ik.

Heupen en billen, prima. Nieuwe broeken, klaar. Borsten, ook geen probleem… als het er nog twee waren geweest. Maar mijn prothese groeit niet mee! Dus ik ben uit proportie! Mijn ene ‘borst’ is plotseling aanzienlijk kleiner dan de andere!

Ik suste mezelf met de gedachte, dat het mezelf vast meer opviel dan anderen. Maar helaas, dat argument werd deze week ontzettend hard van tafel geveegd, toen ik een gesprekje had met de moeder van een vriendje van mijn jongste. Dat verliep ongeveer zo:

“Ik hoorde dat jij kanker hebt.”
“Had. Ja. Klopt hoor.”
“Joh, dat wist ik helemaal niet.”
“Nee, ja, nou ja, het is ook niet iets wat je gelijk vertelt.”
“Nee, dat snap ik. Maar je hebt dus geen eeeeh,” haar ogen dwalen af naar beneden “Oh… ja…je hebt wel een amputatie gehad. Nu zie ik het.”

Ik heb daarom een aantal conclusies getrokken. De combinatie Crohn/Kanker is geen handige. Maar dat wist ik eigenlijk ook al wel.
Ik moet gewoon een compleet nieuwe garderobe. Het is heel vervelend, maar het is niet anders. 
En bij het aanmeten van de volgende prothese, moet ik vast rekening houden met de hoeveelheid chocolade die ik nog wil gaan eten. Ik vraag gewoon nét één maat groter dan mijn eigen borst. Dan móet ik wel wat extra snoepen om het weer in balans te laten zijn.

Tot die tijd houd ik gewoon rekening met afdwalende ogen (en voor wie ik binnenkort tegenkom; succes met net doen alsof je daar geen last van hebt!)


woensdag 15 januari 2014

Klus geklaard

Ik heb even mijn checklist er op nageslagen. En alles afgevinkt.

Borstamputatie? Check!
Bestraling? Check!
Chemo? Check!
Portacath er in? Check!
Portacath er weer uit? Check!
Definitieve prothese er in? Check!
Definitieve prothese er weer uit? Check!
Infectie er in? Check!
Infectie er weer uit? Check!
Hyperbare zuurstof therapie? Check!
Lymf oedeem therapie? Check!
Eierstokken eruit? Check!

Ik zeg; klus geklaard. En dat binnen twee en een half jaar! Nog even vragen om wat stempels als bewijs. Dan kunnen we misschien een ervaringscertificaat aanvragen.

vrijdag 10 januari 2014

Participerende chirurgie

Volgende week mag ik op voor mijn (hopelijk) laatste operatie. Mijn eierstokken zullen verwijderd worden, met een kijkoperatie. Volgens de gynaecoloog ben ik er binnen twee dagen weer bovenop, volgens de verpleegkundige komt twee weken eerst. "Ik was al bang dat hij dat had gezegd", zei ze besmuikt tijdens de pre-operatieve screening.

Artsen schijnen een heel ander idee te hebben over herstel, dan verpleegkundigen of patiënten. Bij eerdere operaties vonden zij de hersteltijd ook altijd korter dan ieder ander. Waar zou dat door komen? Bij artsen is tijd natuurlijk enorm veel geld, dus moet alles snel? Of word je verpleegkundige als je inlevingsvermogen hebt, en arts als je dat compleet mist?

Overigens heeft mijn mannelijke gynaecoloog wel het idee dat hij zich enorm inleeft in zijn patiënten. Heel even dacht ik zelfs dat hij aan participerende chirurgie deed.
Toen ik hem vroeg of het een ingewikkelde operatie was, zei hij; "Nee hoor, ik heb dezelfde operatie laten doen, voor een weekeinde en na het weekeinde was ik alweer aan het werk."

Ik bleef hem iets te lang met open mond aankijken, waardoor hij zijn eigen fout opmerkte en rood aanliep. "Nou ja, ik bedoel natuurlijk nét zo'n operatie", waarna hij opeens verschrikkelijke haast had om mijn papieren in orde te maken.

Vanaf dinsdag ga ik eierstokloos door het leven. Scheelt vast wel weer een beetje gewicht meeslepen.
#kanker #eierstokken #gynaecologie #chirurgie