bonprix. De apotheose...

 Een goed verhaal verdient een nog beter einde. Zo ook mijn bonprix-serie.


Naar aanleiding van mijn laatste twitterbericht (met bonprix deel 4) ben ik nog een keer benaderd door bonprix. In een mail gaven ze aan dat ze contact hadden gehad met het bedrijf dat mijn BH zou moeten leveren. Ze konden me melden dat het bedrijf inmiddels een pakketje had verstuurd, met een excuusbrief.

In diezelfde mail, vroeg bonprix of ik met een beetje compassie naar de brief wilde kijken. Letterlijk schrijven ze:

"Het bedrijf heeft erg haar best gedaan om u een brief te sturen in het Nederlands. Het zal u echter niet onopgemerkt blijven dat er wat foutjes in staan. 

Ik hoop dat u hier doorheen kunt kijken en de intentie op prijs stelt."


Nou ben ik de beroerdste niet en ik snap best dat een Duits bedrijf niet heel goed is in Nederlands. Kein staubkorn an die luft dus, zou Van Gaal zeggen.

Twee dagen later ontving ik inderdaad een pakketje met daarin twee BH's, een huidkleurige en een witte (dus die hadden ze stiekem toch). En een excuusbrief. Eigenlijk viel het best mee met de taalfouten. Het waren vooral d-t-fouten. De gemiddelde Nederlander maakt er minstens net zoveel. Niks aan de hand dus....

Op één zin na. De zin waarin het bedrijf alle schuld van bonprix wegwuift. Ik weet niet of ze het expres gedaan hebben, maar ze schrijven het volgende:

 "Hiervoor bieden wij ons excuus aan en willen erop attenderen, dat het niet de schuld van Bon Brix was."

Dit getuigt van goede humor, of van 'niet erg je best doen'.

Hoe dan ook aanleiding genoeg voor mij, om eens te kijken hoe je bonprix nou eigenlijk wel moet schrijven, maar de vergissing van het Duitse bedrijf was zo gek nog niet. Want in de berichten die ik van de medewerkers zelf krijg, is het de ene keer bon prix, de andere keer bonprix. Altijd zonder hoofdletter (lekker gek), maar die verdient het natuurlijk ook niet.

Niet de schuld van Bon Brix dus. Maar wel van bonprix? Of van bon prix. Waarheid blijft dat het heel sneu is om op deze manier een inkooppartner je straatje te laten schoonvegen en vervolgens begrip te vragen voor het feit dat de helft van het zand gewoon blijft liggen.

Ik kreeg naar aanleiding van mijn blogs ook een berichtje van een vertegenwoordigster van het prothese-merk Jamu. Ik kende haar niet, maar zij had gelezen over dit drama en wilde mij graag een gratis BH aanbieden. Niet uit commerciële overwegingen, maar gewoon om me te helpen.

Ik heb het bijzonder mooie aanbod niet aangenomen, maar beste bonprix, bon prix of Bon Brix: Zal ik haar om haar telefoonnummer vragen? Dan kunnen jullie haar bellen en vragen hoe je dat nou eigenlijk moet doen, marketing voeren, verantwoordelijkheid nemen en schade beperken na het maken van een stomme en pijnlijke fout.

EINDE

Aanstellerij en gepiep

De bloeddonorbank meldt dat er steeds minder Nederlanders bloeddonor zijn.

Vroeger was ik bloeddonor. Ongeveer vier jaar geleden nog.

Vier jaar geleden had ik er dan ook geen enkel probleem mee, als er bij mij geprikt moest worden. Zo'n klein naaldje, voordat je voelde dat hij er in zat, was het alweer klaar.

Empathisch vermogen ontbrak mij destijds ook, want ik kon me met geen mogelijkheid voorstellen dat íemand bang kon zijn voor zo'n naald. Aanstellerij! Gepiep! Ga je over echte dingen druk maken!

Gisteren moest er bij mij bloed geprikt worden. Maar de afgelopen jaren zijn mijn aderen compleet kapot gechemoot. Dat betekent dat er in mijn armen bijna geen geschikte ader meer te vinden is. En dat betekent dan weer, dat er meestal drie, vier, vijf keer geprikt moet worden, voordat er een beetje een ader te vinden is. Omdat alle beschikbare aderen vol littekens zitten van alle infusen en alle keren bloed prikken, is dat ook nog eens bijzonder pijnlijk.

Ik zat dan ook volledig bang te wezen in de wachtkamer gisteren. Bang voor een naald. Aanstellerij? Gepiep? Tja, dat moet dan maar zo zijn. Met het zweet in de handen liep ik het hokje in. Ze doet het gordijntje dicht en ik waarschuw haar vast: "Ik ben bijzonder moeilijk te prikken. Dus ik wens je heel veel succes."
"O", zegt ze. Meer niet. Ze kijkt een keer, pakt haar naaldje, maakt een stukje huid schoon met alcohol en ik zet me schrap. Mijn linkerhand gebald, omdat zij het vroeg. Mijn rechterhand gebald, omdat ik niet anders kan. Ik knijp mijn ogen dicht en wacht.
En wacht.

Als de prik niet komt, doe ik voorzichtig één oog weer open. En daarna de andere. De naald zit er al in! En ik heb niks gevoeld! Wat een aanstellerij ook van mij! Ik moet niet zo piepen.

Dan ook maar weer bloeddonor worden?

De bloeddonorbank meldt dat er steeds minder Nederlanders bloeddonor zijn. Maar ze melden er gelijk bij, dat er geen tekort aan bloed is, omdat artsen zuiniger zijn met bloed. Pffff, scheelt al weer! Kan ik me over echte dingen druk gaan maken.