Elk nadeel heb zijn voordeel

Ik ben een enorme fan van Johan Cruyff. En dan vooral van zijn uitspraken, want van voetbal heb ik te weinig verstand, om er iets zinnigs over te zeggen. Mijn favoriet is dan ook, en dat zal niemand iets verbazen, "ieder nadeel heb zijn voordeel".  Een uitspraak naar een positiviste haar hart. 

Ik durf met zekerheid te zeggen, dat de afgelopen twee jaar mij niet alleen het nodige gekost heeft, het heeft ook écht heel veel opgeleverd. Ik heb het daar al vaker over gehad en als mensen me dan vragen, wat het me dan precies heeft opgeleverd, vind ik dat moeilijk te benoemen. Ik ga nu proberen daar antwoord op te geven. 

Het allerbelangrijkste voordeel van mijn twee-jaar-durende nadeel, is de band die ik met heel veel mensen heb gekregen. Vaak zeggen mensen, dat ze vrienden kwijt raken in moeilijke tijden. Ik geloof best dat dat waar is. Maar ik zie toch vooral de hernieuwde band die ik heb gekregen met familie, vrienden, collega's en kennissen. Ongelooflijk hoeveel liefde ik heb gevoeld. Ik wist natuurlijk al, dat ik lieve mensen om me heen had, maar het feit dat ik me nog geen seconde in de steek gelaten heb gevoeld, maakt dat ik rijker ben dan een mens ooit kan dromen te zijn.

En ja, er zijn ook in mijn omgeving mensen geweest, die het moeilijk vonden (en misschien nog wel vinden) om dicht bij me te zijn, of over die enge ziekte te praten. Maar eerlijk gezegd, kan ik me daar best iets bij voorstellen. Het is ook iets waarbij je eigenlijk helemaal niet stil wil staan als je zelf gezond bent. Het idee dat er iets in je lijf woekert, zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Dus iedereen die mij de afgelopen tijd (bewust of onbewust) uit de weg is gegaan; geen probleem! Snap ik wel hoor. Ik ben weer beter, dus we kunnen weer gezellig kletsen over niks. Doe ik zelf ook veel liever.

Ik geniet ook veel meer van de leuke dingen in mijn leven sinds de diagnose. Vlak nadat wij hoorden dat ik ziek was, besloten Marco en ik op het belachelijke af, alles uit het leven te halen. We gingen een aantal keer per week uit eten, deden alleen maar leuke dingen en leken meer op een stel blije hippies, dan op twee mensen die net iets naars te horen hebben gekregen. Eerlijk is eerlijk, dat was ook niet helemaal gezond. Maar op een bepaald moment normaliseert ook dat en wat overblijft, is dat je opeens veel meer van hele kleine dingen kan genieten. Wij hebben geen dure cursus mindfulness meer nodig. Onze geest is allang gevuld met mooie dingen en wij leven al een hele tijd in het nu. Omdat een morgen ons misschien wel zou worden ontzegd.

Naast de mensen die al in ons leven waren, hebben we ook prachtige nieuwe mensen ontmoet. Nooit zal ik Gemma vergeten, mijn vriendin voor een half jaar. Binnenkort wil ik haar graag ook aan jullie voorstellen in een blog, dat verdient ze.

Mooie mails heb ik gewisseld met Helen Vreeswijk, een lotgenote, die ik juist door datzelfde lot heel lang niet heb ontmoet. Toen wij elkaar voor het eerst zagen, mailden we al bijna een jaar en was zij al even klaar met de chemo´s. Ze was bezig met de bestralingen. Omdat ze solidair met mij wilde zijn, had ze haar sjaaltje weer opgediept uit de kast en om haar hoofd gewikkeld. En dat terwijl ik kort daarvoor een foto van haar had gekregen, waarbij ze trots haar nieuwe haren showde. Daar zaten de dames Sjaal, alle blikken op zich trekkend, aan de high tea.

En naar aanleiding van deze blog, kreeg ik een lieve mail van Grietje Pottie. De ambtenaar van de burgerlijke stand, die mijn toen-nog-vriend veranderde in mijn voor-altijd-echtgenoot. Zij schreef mij de prachtige zin; "Geen klip is te steil voor de gedachte die op vleugels drijft". En hoe waar zijn dan toch ook weer die woorden?

Had ik alle nadelen willen missen? Eigenlijk best wel ja. Had ik alle voordelen willen missen? Volmondig nee! 

Om terug te gaan naar het Cruyffiaans; "Als je niet ken winnen, moet je zorgen dat je niet verliest." De nadelen hebben verloren van de voordelen. 

Haarfijn!

Matheo werd gisteren geknipt. Onze kleine man is de afgelopen jaren veranderd van een bibberend kindje in de kappersstoel, in een jongetje dat met het grootste plezier in diezelfde stoel springt en meer kletst dan de kapster zelf. Hij had best wel weer lange lokken, daar hebben we korte metten mee gemaakt. Een knap stoer koppie bleef over.

Ik ben zelf inmiddels ook alweer vijf keer bij de kapper geweest, sinds het moment dat mijn haren de chemo weer hadden overwonnen. Kaal zijn vond ik niet zo'n probleem. Het is maar uiterlijk, anderen hadden er meer last van dan ik. Sterker nog; ik had een heel lijstje gepubliceerd met de voordelen van kaal zijn. Tijd voor een stukje zelfplagiaat...

- Ik bespaar kapitalen aan shampoo, conditioner,haarmaskers, gel en haarlak
- Ik hoef niet meer naar de kapper, scheelt geld en tijd
- Ik hoef geen uren meer voor de spiegel te staan om mijn haar goed te doen
- Geen bad-hair-days meer
- Niemand kan meer zeggen dat ik een haartje betoeterd ben
- Er is geen haar op mijn hoofd, die ook nog maar érgens over na hoeft te denken
- Ik zit nooit meer met mijn handen in mijn haar
- Ik laat geen dna meer achter op plaatsen delict, dus ik kan ongestraft misdaden begaan

Ik denk dat ik mijn haar maar weer afscheer volgende keer dat ik bij de kapper ben....

Leer van gisteren. Leef vandaag. Vertrouw op morgen.

Vandaag kreeg ik via de post een kaartje, met daarin een magneetje verstopt. Op het magneetje staat de spreuk; "Leer van gisteren. Leef vandaag. Vertrouw op morgen." Ik kreeg dit van een lieve, nog hele jonge vrouw, uit mijn naaste omgeving, die niet zo heel lang geleden te horen kreeg dat ze huidkanker heeft. Haar kansen zijn gelukkig goed, want het ziet er naar uit dat alles weg is. Dat neemt niet weg, dat ze enorm geschrokken is en een bijzonder heftige tijd beleeft.

Het kaartje en het magneetje stuurt ze me, omdat ik haar een klein beetje heb kunnen ondersteunen in die moeilijke tijd. Eigenlijk heb ik niet meer gedaan, dan er zijn, haar verhaal aanhoren en laten zien dat je aan kanker niet dood hoéft te gaan. Het gaf haar hoop en daar ben ik blij om.

Het deed me denken aan de dag dat ik mijn eerste chemo kreeg. Geheel onwetend van wat me te wachten stond, ging ik naar het ziekenhuis. Er kan ook niets voorspeld worden, want chemo werkt voor iedereen anders. Ik probeerde natuurlijk positief te blijven, maar was gerust doodsbang voor wat er allemaal ging gebeuren. Misschien werd ik wel ter plekke kotsmisselijk. Dat was het beeld dat ik bij chemotherapie had namelijk; misselijke mensen. Of misschien zou ik vanaf dat moment wel een jaar lang dood- en doodziek zijn en blijven. Van binnen trillend, maar van buiten glimlachend liep ik voor het eerst de 'chemozaal' op.

In de zaal stonden vijf luxe ligstoelen. Twee links, twee rechts en één aan het hoofd, achteraan bij het raam. Die stoel keek uit over de hele zaal en had als enige zicht op de gang. In de stoelen aan de zijkant zaten twee mannen en een vrouw, allemaal met een infuus in de hand. Aan de infuuspalen hingen meerdere zakken vloeistof. Eén van de mannen lag te slapen in zijn stoel. Zijn echtgenote zat ernaast te breien. De andere man was aan het lezen. Hij had niemand naast zich zitten. En de vrouw keek alleen maar naar de stoel aan het hoofd van de zaal. Daarin zat nog een vrouw die, waarschijnlijk ongewild, gelijk alle aandacht naar zich toe trok. Ze zat als een soort koningin op haar troon. Een sjaal om haar hoofd, geel met groen. De sjaal matchte met haar jurk. Ze was zorgvuldig opgemaakt, mooie sieraden verfraaiden de arm waar geen infuus inzat.  Ik denk dat ze rond de één meter tachtig was en ik denk dat ze ooit blond was geweest. Geen idee waarom ik dat dacht, maar ze zag eruit als een vrouw die normaal gesproken lang, blond haar zou hebben, prachtig gestijld. Ze straalde heel veel kracht uit. Uit haar verhaal bleek dat ze na deze chemo nog maar ééntje hoefde. Zij had het volledige traject er dus al bijna op zitten.

De vrouw zat met zoveel klasse in haar stoel, haar verhaal te vertellen, dat ik niet kon stoppen met staren. Een verpleegster legde me ondertussen alles uit over de gang van zaken rond de chemo's en bereidde mijn eerste infuus voor. Ik glimlachte van buiten, maar trilde al niet meer van binnen. Er zat daar een vrouw te kwebbelen, plannen te maken voor diezelfde avond en ze zag er ook nog eens prachtig uit! En dat terwijl zij er al heel veel gif op, of zo je wilt ín had zitten.

Chemo's betekenden opeens niet meer dat je accuut misselijk werd of anderzins dood- en doodziek moest worden. Chemo's werden terug gebracht naar het niveau vervelend, een noodzakelijk kwaad. Allemaal door de, voor mij onbekende, vrouw aan het hoofd van de zaal. Zij was mijn lichtende voorbeeld op dat moment, mijn houvast.
Zonder dat ze het wist, heeft ze mij geïnspireerd. Ze weet het nog steeds niet, want ik heb het haar niet meer kunnen vertellen. Een week later stond ze net op het punt van vertrekken, toen ik binnen kwam. Ik zei tegen haar dat ik het fijn vond dat het er voor haar op zat. Zij voegde daaraan toe, dat ze hoopte nu nooit meer terug te hoeven komen, want het was al haar tweede chemokuur. Verbijsterd liet ze me achter. Twee chemokuren, en dan nog zo levendig zijn? Echt een ongelooflijk voorbeeld!

Zonder dat je het weet, en zonder dat je het misschien zo bedoelt, kun je voor sommige mensen zomaar een steun in de rug betekenen.

Het magneetje hangt pontificaal in onze keuken.  "Leer van gisteren. Leef vandaag. Vertrouw op morgen." Als dat is wat ik naar die lieve vrouw heb uitgestraald, dan ben ik tevreden!

Je kunt het van je afschrijven!

Twee jaar geleden kreeg ik te horen, dat ik kanker had. Borstkanker. We zaten met zijn tweeën in een klein hokje, één van de spreekkamers van de chirurg. Een steriel kamertje, met een computer, twee stoelen met versleten blauwe zittingen (voor patienten met aanhang), een bureaustoel aan de ander kant van een tafeltje (voor de behandelend arts),  een behandeltafel en heel veel dozen met rubberen handschoenen.
Marco, mijn toen-nog-vriend, en ik zaten naast elkaar op de twee blauwe stoelen te wachten op de uitslag van de biopten die eerder die week waren gedaan. Zenuwachtig als we waren, zaten we de spanning weg te grappen. We hadden al twee paarse rubberen handschoenen uit hun doosjes gehaald en op geblazen en de behandelbank was al zogenaamd in mijn handtas verdwenen voor thuisgebruik.

Op dat moment zat ik mijzelf nog heel erg hard te vertellen dat ik géén kanker zou hebben. Dat de geconstateerde knobbeltjes goedaardig zouden zijn. In mijn familie kwam geen kanker voor, dus ik had ook geen reden om aan te nemen dat het fout zou zijn. Positief als ik ben, ging het mezelf overtuigen uitstekend af.

Zodra de arts binnen kwam, voelde ik de zenuwen pas goed. Hét moment van de waarheid, geen ontkomen meer aan... grappen maken had ook geen zin meer. De arts zag enkel vier vragende ogen op zich gericht, in waarschijnlijk twee bleke gezichten.

Wat zij te vertellen had, voelde voor mij als een doodsvonnis. "U bent al gebeld met de uitslag?" begon ze. Nee, dat waren wij niet. Fout # 1. "O." De arts moest zich duidelijk even herstellen. Ze kreeg opeens een andere rol; namelijk die van brenger van het slechte nieuws, in plaats van 'alleen maar' de behandelaar. "Tja, eeh, ja, eeh, want het is dus niet goed." Daarna kwamen nog heel veel woorden, maar ik hoorde ze niet meer. Ik zag alleen de korte paniek in de ogen van Marco, het wit wegtrekken van zijn gelaat en voelde me alsof er een enorm pak watten om mij heen was gewikkeld. Letterlijk, hoorde en voelde ik niets. Heel even. Tot de waarheid weer keihard binnen kwam en de brok in mijn keel om aandacht vroeg. De eerste woorden die ik van de arts weer hoorde waren; "Maar we gaan er alles aan doen om jou er bovenop te laten komen". Dus het komt goed? "Natuurlijk komt het goed", zei mevrouw de witte jas. En blijkbaar was mijn geest flexibel genoeg, om hier alweer langzaam in te geloven. Het doodsvonnis was een enorme boom die voor mijn neus gepland was. Maar het zaadje van de hoop was zich in mijn hoofd alweer aan het ontkiemen.

Nu, bijna twee jaar en heel erg veel gedachten, behandelingen, mooie momenten, lieve mensen, maar ook fouten van artsen later, ben ik er nog steeds en zijn de verwachtingen oke. In de afgelopen jaren ben ik steeds blijven schrijven. Voor mezelf hoofdzakelijk. En dat helpt mij. Misschien kan ik ook anderen er mee helpen. Vandaar deze blog. Al is er maar één iemand die er een klein sprankje hoop uit haalt, dan heeft het zijn doel gediend. Of misschien kan ik iemand waarschuwen, door mijn ervaringen met de medische wereld te omschrijven. Helemaal goed. Maar voorop staat, dat je ellende van je af kan schrijven. Het werkt echt. Voor jezelf en voor anderen.

Tip #1: Schrijf het van je af. Veel momenten en gevoelens vergeet je weer en het kan heel verfrissend en waardevol  zijn om dingen later nog eens terug te lezen. Wil je er niet meer aan herinnerd worden? Dan lees je het lekker nooit meer. Onthoud, fouten maken is onmogelijk.

Mogelijkheden;
- Schrijf regelmatig naar een vriend, vriendin of familielid.
- Houd voor jezelf een dagboek bij.
- schrijf een blog.

 Spreek wel met jezelf een termijn af, bijvoorbeeld één keer in de week. Je bent namelijk zo druk met alle ziekenhuisbezoekjes, emoties verwerken en wat nog meer is, dat er zomaar weer een paar weken voorbij zijn en je weer veel vergeten bent.

#kanker #borstkanker #hoop #tips