Vorige week werd ik gebeld door Bonprix. Een mijnheer vertelde me dat
hij bezig was geweest met mijn klacht en legde uit dat de prothese BH's
door een Duitse leverancier geleverd worden.
Hij had
zelf ook een prothese BH besteld, om te kijken wat er gebeurde. En ja
hoor, ook hij kreeg een minimizer opgestuurd. Gelukkig, nu hadden ze
bewijs voor iets waarvan ik al zei dat het zo was. En ze hebben de
leverancier op de kop gegeven.
Als het goed is, gaat de leverancier mij nu zelf excuses maken (entschuldigung zal dat dan wel worden).
De
mijnheer aan de andere kant van de lijn bood, namens Bonprix, zijn
welgemeende excuses aan en wou het hier graag dan bij laten (dat snap ik
wel).
Inmiddels is de eerste aanmaning binnen om de BH te betalen die ik niet heb gekregen.
maandag 16 februari 2015
woensdag 4 februari 2015
Bonprix deel drie. Schande!
Vandaag had ik de eer om voor de tweede keer een pakketje te ontvangen van Bonprix.
Als je mijn eerdere blogs hebt gelezen, heb je kunnen lezen dat ik een prothese BH bij ze had besteld, maar, in een enorme doos, een minimizer BH had gekregen. Best een pijnlijke vergissing.
Gelukkig kon ik in mijn tweede blog schrijven, dat ze oprechte excuses hadden aangeboden. Ze snapten dat dit een stomme vergissing was en vonden het heel erg vervelend. Ze zouden het recht zetten en mij een nieuwe BH opsturen. Die kreeg ik vandaag.
Ze hadden denk ik alleen het eerste stuk van mijn blog gelezen, want deze nieuwe BH zat in een klein stuk plastic. Geen grote doos deze keer om de minimizer BH heen. Maar je leest het goed: opnieuw mocht ik een minimizer BH ontvangen.
Ergens binnen deze organisatie liggen de verkeerde BH's op de verkeerde schappen. Er is een magazijnbeheerder die zich heel, heel diep moet gaan schamen. Ik denk zomaar dat dat geen vrouw is. Alhoewel een mannelijk exemplaar ook nog wel het verschil zou moeten kunnen zien tussen een prothese-BH en een minimizer lijkt mij.
Maar misschien trek ik ook wel te snel conclusies. Misschien kan Bonprix er eigenlijk niks aan doen en is er ergens een brigade van liefhebbers van kleine borsten, die heel stiekem de schappen van kledingconcerns vol legt met minimizers. Ze noemen zichzelf dan denk ik de mini-memmen-brigade.
Maar als dat niet zo is, wat kan er dan nog meer misgaan bij deze organisatie?Alles moet blijkbaar minder (zou Geert Wilders hier directeur zijn?), dus je bestelt een trui en krijgt een shirt. Of je bestelt een broek en krijgt een short. Het ergste lijkt het me als je positiekleding bestelt bij Bonprix. Ik vrees dat je dan alleen maar een foldertje van de abortuskliniek opgestuurd krijgt.
Hoe het ook zit, ik bestel nooit meer iets bij deze winkel. En ik weet ook al wat ik bij de laatste vraag van de enquete moet invullen: Zou u Bonprix aanraden bij vrienden en bekenden? Eeeeeh, wat denk je zelf?
Als je mijn eerdere blogs hebt gelezen, heb je kunnen lezen dat ik een prothese BH bij ze had besteld, maar, in een enorme doos, een minimizer BH had gekregen. Best een pijnlijke vergissing.
Gelukkig kon ik in mijn tweede blog schrijven, dat ze oprechte excuses hadden aangeboden. Ze snapten dat dit een stomme vergissing was en vonden het heel erg vervelend. Ze zouden het recht zetten en mij een nieuwe BH opsturen. Die kreeg ik vandaag.
Ze hadden denk ik alleen het eerste stuk van mijn blog gelezen, want deze nieuwe BH zat in een klein stuk plastic. Geen grote doos deze keer om de minimizer BH heen. Maar je leest het goed: opnieuw mocht ik een minimizer BH ontvangen.
Ergens binnen deze organisatie liggen de verkeerde BH's op de verkeerde schappen. Er is een magazijnbeheerder die zich heel, heel diep moet gaan schamen. Ik denk zomaar dat dat geen vrouw is. Alhoewel een mannelijk exemplaar ook nog wel het verschil zou moeten kunnen zien tussen een prothese-BH en een minimizer lijkt mij.
Maar misschien trek ik ook wel te snel conclusies. Misschien kan Bonprix er eigenlijk niks aan doen en is er ergens een brigade van liefhebbers van kleine borsten, die heel stiekem de schappen van kledingconcerns vol legt met minimizers. Ze noemen zichzelf dan denk ik de mini-memmen-brigade.
Maar als dat niet zo is, wat kan er dan nog meer misgaan bij deze organisatie?Alles moet blijkbaar minder (zou Geert Wilders hier directeur zijn?), dus je bestelt een trui en krijgt een shirt. Of je bestelt een broek en krijgt een short. Het ergste lijkt het me als je positiekleding bestelt bij Bonprix. Ik vrees dat je dan alleen maar een foldertje van de abortuskliniek opgestuurd krijgt.
Hoe het ook zit, ik bestel nooit meer iets bij deze winkel. En ik weet ook al wat ik bij de laatste vraag van de enquete moet invullen: Zou u Bonprix aanraden bij vrienden en bekenden? Eeeeeh, wat denk je zelf?
maandag 2 februari 2015
Oprechte excuses
Nu nog de onvermijdelijke enquete invullen. Of zal ik het niet doen?
www.mtekst.nl
Een pijnlijke vergissing
"U kunt zich misschien voorstellen dat dit een wat pijnlijke vergissing is?"
Ik sprak vanmorgen met Bonprix, het kledingwarenhuis op internet. Vorige week zag ik tot mijn verrassing dat deze webwinkel ook prothese-bh's verkocht. Alleen maar hele lelijke huidskleurige, maar dat geeft niet (waarom zou een kankerpatiënt er tenslotte mooi uit willen zien?).
Ik vond dat ik wel toe was aan een extra BH en besloot hem te bestellen. De service was geweldig snel, want de volgende dag al had ik de BH in huis. Een enorme doos werd bezorgd. Ik verbaasde me er over, dat er zo'n grote doos nodig was voor één BH.
Misschien om de hoge bezorgkosten te legitimeren. Want een BH kan natuurlijk ook wel in een zakje in een envelop. Maar ik stond er niet al te lang bij stil en maakte de doos open. In een hoekje lag een zwart stukje stof in plastic gewikkeld.
Ik was verheugd, want ik had natuurlijk veel liever een zwarte BH, dan zo'n lelijke huidskleurige. Ik grijp daarom het stuk plastic en zie onmiddellijk een hele blije mevrouw in een witte BH op een plaatje. Zij vertelt mij dat ik een prachtige MINIMIZER BH heb gekocht.
Jammer joh! Een minimizer heb ik gewoon echt niet nodig. Nog minder? Ik koester wat ik nog over heb!
Vanmorgen gelijk maar even gebeld. De mevrouw aan de andere kant van de lijn schrok hoorbaar van mijn verhaal en zette het direct recht. Ze kon zich inderdaad wel voorstellen dat dit een wat pijnlijke vergissing was.
Ik wacht nu met spanning op mijn mooie, huidskleurige prothese BH. Misschien wordt het deze keer een push-up versie?
Ik sprak vanmorgen met Bonprix, het kledingwarenhuis op internet. Vorige week zag ik tot mijn verrassing dat deze webwinkel ook prothese-bh's verkocht. Alleen maar hele lelijke huidskleurige, maar dat geeft niet (waarom zou een kankerpatiënt er tenslotte mooi uit willen zien?).
Ik vond dat ik wel toe was aan een extra BH en besloot hem te bestellen. De service was geweldig snel, want de volgende dag al had ik de BH in huis. Een enorme doos werd bezorgd. Ik verbaasde me er over, dat er zo'n grote doos nodig was voor één BH.
Misschien om de hoge bezorgkosten te legitimeren. Want een BH kan natuurlijk ook wel in een zakje in een envelop. Maar ik stond er niet al te lang bij stil en maakte de doos open. In een hoekje lag een zwart stukje stof in plastic gewikkeld.
Ik was verheugd, want ik had natuurlijk veel liever een zwarte BH, dan zo'n lelijke huidskleurige. Ik grijp daarom het stuk plastic en zie onmiddellijk een hele blije mevrouw in een witte BH op een plaatje. Zij vertelt mij dat ik een prachtige MINIMIZER BH heb gekocht.
Jammer joh! Een minimizer heb ik gewoon echt niet nodig. Nog minder? Ik koester wat ik nog over heb!
Vanmorgen gelijk maar even gebeld. De mevrouw aan de andere kant van de lijn schrok hoorbaar van mijn verhaal en zette het direct recht. Ze kon zich inderdaad wel voorstellen dat dit een wat pijnlijke vergissing was.
Ik wacht nu met spanning op mijn mooie, huidskleurige prothese BH. Misschien wordt het deze keer een push-up versie?
maandag 12 januari 2015
Hoe vertel je je kinderen dat je kanker hebt?
Ik heb vandaag het boekje "Als kanker je gezin treft" gelezen, van Leoniek van der Maarel. Dit boek had ik al een poosje geleden gekregen van uitgeverij Scrivo Media, maar soms moet je er even aan toe zijn om een recensie te kunnen schrijven.
Leoniek van der Maarel is orthopedagoog en begeleidt al jaren kinderen die te maken krijgen met ziekte of verlies. Op jonge leeftijd een ouder verliezen is vanzelfsprekend iets wat je geen enkel kind gunt. Maar als er dan tóch een dreiging is, kun je er niet alleen maar over zwijgen. Dus hoe maak je dingen bespreekbaar? En wat spreek je wel uit en wat niet is dan de grote vraag.
Ik weet nog heel erg goed, dat ik mijn kinderen moest gaan vertellen wat er aan de hand was. We hadden even gewacht, omdat we eerst helemaal zeker wilden weten dát er wat aan de was. Daardoor had ik het gesprek al duizend keer geoefend in mijn hoofd. Ik zou het voorzichtig inleiden en daarna heel hard met ze mee huilen dacht ik.
Mijn oudste was als enige thuis, de maandagmiddag dat we slecht nieuws moesten brengen. Hij was boven op zijn kamer, dus ik riep hem naar beneden, met de meest opgewekte stem die ik voor handen had. Hij kwam onmiddellijk naar beneden, maar bleef halverwege vertwijfeld staan. Hij voelde met zijn twaalf jaren de sfeer feilloos aan.
We zijn op de bank gaan zitten en ik heb mijn hand op zijn knie gelegd. Als ik mijn ogen dicht doe en terug denk aan dat moment, voel ik die knie nog onder mijn hand. Het voorzichtig inleiden was eigenlijk geen optie, omdat Daniel allang in de gaten had dat er iets ergs was. "Mama heeft kanker." was het enige dat er uitkwam. Hij keek mij aan, eerst vragend, daarna verdrietig. Zijn onderlip begon te trillen en twaalf jaar stoerigheid begon hartverscheurend te huilen.
Ik wilde echter helemaal niet met hem mee huilen op dat moment. Ik voelde dat het nu heel belangrijk was dat ik optimisme liet zien, dus ik nam hem in mijn armen en suste. Na een paar minuten zei ik tegen hem: "Maar het komt allemaal goed. Althans, daar gaan we voor. En ik denk dat dat gaat lukken. Jij ook?"
Hij knikte dapper. Waarop ik hem meegaf: "En voor jou geldt de komende tijd: huilen mag, vragen moet!"
Mijn dochter reageerde veel emotioneler. Ze was natuurlijk jonger en stak heel anders in elkaar. Ze huilde heel erg veel langer en wou er ook veel meer over praten. En onze allerjongste van 2 hebben we helemaal niets gezegd. Die vond alles prima en kreeg er bijzonder weinig van mee.
Dat kinderen allemaal anders zijn en daarom ook anders zullen reageren, dat weten we. Daarom is dit boekje ook zeker een handig hulpmiddel. Wat ik bijvoorbeeld een leuke tip vond uit het boekje was: "Geef je kind een zorgenpoppetje. (...)Het poppetje neemt de zorg dan over en het kind is de zorg dan (even) kwijt." Ik kan me heel goed voorstellen dat dat werkt. Dat had ik nou best graag geweten voordat deze hele ellende begon.
Een andere quote die me raakte was de volgende: "Papa had tegen zijn zonen gezegd dat zij mama konden helpen door lekker rustig te zijn en niet te veel ruzie te maken. Dit maakte dat de jongens dachten dat als ze dat zouden doen de kanker wel weg zou gaan. Ze voelden zich dan ook heel erg tekort schieten toen ze hoorden dat mama alleen maar zieker was geworden. Ze vroegen aan mama hoe dat kon, want ze waren toch lief geweest?"
Soms kun je gewoon echt niet bedenken wat er in een kind omgaat.
Er is wel een kanttekening die ik zou willen maken bij deze uitgave. Wanneer lees je zo'n boekje? Als er nog niks aan de hand is, dan is het nou niet echt lekker leesvoer. Als je net te horen hebt gekregen dat je ernstig ziek bent, dan gaan dingen zo snel en moet je zoveel, dat je niet eerst rustig gaat zoeken naar literatuur, voordat je met je kinderen praat. En als je al wat verder in het proces zit, dan zijn patronen al ingesleten en heb je waarschijnlijk zelf al een manier gevonden om er met je kinderen over te beginnen.
Een optie zou zijn, dat dit boekje direct mee gegeven wordt vanuit het ziekenhuis. Dan heb je het in ieder geval en als je behoefte hebt aan wat ondersteuning. En het schuwt geen enkel onderwerp, leven, ziekte en overlijden; alles wordt besproken. En wat ik er uit lees als centrale boodschap: "wees eerlijk en open, want de werkelijkheid is over het algemeen beter te handelen dan horrorverhalen in de fantasie van de kinderen."
Overigens kun je zelf denken dat je duidelijk bent, maar dat kan heel anders uitpakken. Twee jaar na dat eerste kanker-gesprek vertelde Daniel me, dat hij heel erg in verwarring was bij mijn woorden "Mama heeft kanker." Ik sprak namelijk allang niet meer tegen hem over mezelf in de derde persoon. Dus hij dacht: "Huh? Maar jouw moeder is toch allang dood?" En ik maar denken dat ik duidelijk was.
Hij vertelde me ook, dat ik met voldoende overtuiging had gezegd dat het goed zou komen en dat hij daardoor bijna niet echt bang was geweest. Gelukkig heb ik me aan die afspraak kunnen houden.
Leoniek van der Maarel is orthopedagoog en begeleidt al jaren kinderen die te maken krijgen met ziekte of verlies. Op jonge leeftijd een ouder verliezen is vanzelfsprekend iets wat je geen enkel kind gunt. Maar als er dan tóch een dreiging is, kun je er niet alleen maar over zwijgen. Dus hoe maak je dingen bespreekbaar? En wat spreek je wel uit en wat niet is dan de grote vraag.
Ik weet nog heel erg goed, dat ik mijn kinderen moest gaan vertellen wat er aan de hand was. We hadden even gewacht, omdat we eerst helemaal zeker wilden weten dát er wat aan de was. Daardoor had ik het gesprek al duizend keer geoefend in mijn hoofd. Ik zou het voorzichtig inleiden en daarna heel hard met ze mee huilen dacht ik.
Mijn oudste was als enige thuis, de maandagmiddag dat we slecht nieuws moesten brengen. Hij was boven op zijn kamer, dus ik riep hem naar beneden, met de meest opgewekte stem die ik voor handen had. Hij kwam onmiddellijk naar beneden, maar bleef halverwege vertwijfeld staan. Hij voelde met zijn twaalf jaren de sfeer feilloos aan.
We zijn op de bank gaan zitten en ik heb mijn hand op zijn knie gelegd. Als ik mijn ogen dicht doe en terug denk aan dat moment, voel ik die knie nog onder mijn hand. Het voorzichtig inleiden was eigenlijk geen optie, omdat Daniel allang in de gaten had dat er iets ergs was. "Mama heeft kanker." was het enige dat er uitkwam. Hij keek mij aan, eerst vragend, daarna verdrietig. Zijn onderlip begon te trillen en twaalf jaar stoerigheid begon hartverscheurend te huilen.
Ik wilde echter helemaal niet met hem mee huilen op dat moment. Ik voelde dat het nu heel belangrijk was dat ik optimisme liet zien, dus ik nam hem in mijn armen en suste. Na een paar minuten zei ik tegen hem: "Maar het komt allemaal goed. Althans, daar gaan we voor. En ik denk dat dat gaat lukken. Jij ook?"
Hij knikte dapper. Waarop ik hem meegaf: "En voor jou geldt de komende tijd: huilen mag, vragen moet!"
Mijn dochter reageerde veel emotioneler. Ze was natuurlijk jonger en stak heel anders in elkaar. Ze huilde heel erg veel langer en wou er ook veel meer over praten. En onze allerjongste van 2 hebben we helemaal niets gezegd. Die vond alles prima en kreeg er bijzonder weinig van mee.
Dat kinderen allemaal anders zijn en daarom ook anders zullen reageren, dat weten we. Daarom is dit boekje ook zeker een handig hulpmiddel. Wat ik bijvoorbeeld een leuke tip vond uit het boekje was: "Geef je kind een zorgenpoppetje. (...)Het poppetje neemt de zorg dan over en het kind is de zorg dan (even) kwijt." Ik kan me heel goed voorstellen dat dat werkt. Dat had ik nou best graag geweten voordat deze hele ellende begon.
Een andere quote die me raakte was de volgende: "Papa had tegen zijn zonen gezegd dat zij mama konden helpen door lekker rustig te zijn en niet te veel ruzie te maken. Dit maakte dat de jongens dachten dat als ze dat zouden doen de kanker wel weg zou gaan. Ze voelden zich dan ook heel erg tekort schieten toen ze hoorden dat mama alleen maar zieker was geworden. Ze vroegen aan mama hoe dat kon, want ze waren toch lief geweest?"
Soms kun je gewoon echt niet bedenken wat er in een kind omgaat.
Er is wel een kanttekening die ik zou willen maken bij deze uitgave. Wanneer lees je zo'n boekje? Als er nog niks aan de hand is, dan is het nou niet echt lekker leesvoer. Als je net te horen hebt gekregen dat je ernstig ziek bent, dan gaan dingen zo snel en moet je zoveel, dat je niet eerst rustig gaat zoeken naar literatuur, voordat je met je kinderen praat. En als je al wat verder in het proces zit, dan zijn patronen al ingesleten en heb je waarschijnlijk zelf al een manier gevonden om er met je kinderen over te beginnen.
Een optie zou zijn, dat dit boekje direct mee gegeven wordt vanuit het ziekenhuis. Dan heb je het in ieder geval en als je behoefte hebt aan wat ondersteuning. En het schuwt geen enkel onderwerp, leven, ziekte en overlijden; alles wordt besproken. En wat ik er uit lees als centrale boodschap: "wees eerlijk en open, want de werkelijkheid is over het algemeen beter te handelen dan horrorverhalen in de fantasie van de kinderen."
Overigens kun je zelf denken dat je duidelijk bent, maar dat kan heel anders uitpakken. Twee jaar na dat eerste kanker-gesprek vertelde Daniel me, dat hij heel erg in verwarring was bij mijn woorden "Mama heeft kanker." Ik sprak namelijk allang niet meer tegen hem over mezelf in de derde persoon. Dus hij dacht: "Huh? Maar jouw moeder is toch allang dood?" En ik maar denken dat ik duidelijk was.
Hij vertelde me ook, dat ik met voldoende overtuiging had gezegd dat het goed zou komen en dat hij daardoor bijna niet echt bang was geweest. Gelukkig heb ik me aan die afspraak kunnen houden.
Abonneren op:
Posts (Atom)